راه طولانی در پیش بود و سفر سخت. هر کس در آن سیل جمعیت به دنبال همسفر می گشت. شاید از نظر خودش بهترین همسفر. همسفری که بتواند در طول راه پشتوانه ی محکمی برای او باشد. در سختی راه کنار او باشد و تنهایش نگذارد. در غمها و شادیهایش با او شریک شود. در خطر از او محافظت کند.

راه سخت و طولانی بود.بنابراین همه به دنبال بهترین همسفر می گشتند. کسی که لیاقت همراهیش را داشته باشند و همچنین لایق همراهی با آنان باشد.

دخترک گوشه ای نشسته بود و می نگریست. به جمعیت. به افراد پریشانی که این طرف و آن طرف می رفتند. پرس و جو می کردند و به دنبال همسفرشان می گشتند. دخترک از شروع راه می ترسید. هر مسافری که به طرفش می آمد و پیشنهاد شروع راه را می داد تا بلکه با یکدیگر راه را شروع کنند، دخترک را می ترساند.

دخترک می ترسید. اما نه از تنهایی. همیشه می اندیشید "اگر تنها ماندم، ماه تنهایم نمی گذارد. اگر تنها ماندم، از غم دوری همسفرم آنقدر می گریم تا صحراها را به اقیانوسها تبدیل کنم و در اقیانوس اشکهایم جان بسپارم. اگر تنها ماندم، دیگر همسفر کسی نمی شوم و یاد همسفرم را فراموش نمی کنم. اگر تنها ماندم..."

نه، دخترک از تنهایی و تنها ماندن نمی ترسید. هرگز...

چیزی که او را می ترساند تنها گذاشتن بود. به مسافرانی که به سویش می آمدند و طلب همراهی می کردند می نگریست. اصلاْ دلش نمی خواست به شروع راه بیندیشد. با خود می اندیشید اگر همسفرم را در میانه ی راه تنها بگذارم. چه؟!

او همچنان به مسافران پریشان می نگریست و جرئت شروع راه را نداشت. اصلاْ دلش نمی خواست کسی را همراهی کند.

شاید مغرور بود که دیگران را لایق خود نمی دانست. همه با تعجب به او می نگریستند. با نگاه تحقیر آمیزی که انگار به یک کوه مغرور ترسو می نگرند.

اما دخترک اصلاْ به آنها توجهی نمی کرد. او از شروع راه می ترسید. او تنها ماندن را به تنها گذاشتن ترجیح می داد و نگاه تحقیر آمیز رهگذران را تحمل می کرد.

شب شده بود و دخترک خسته. پسرکی از آنجا عبور می کرد. دخترک از او درخواست کمک کرد. باید استراحت می کرد. انگار پسرک با بقیه فرق داشت. با نگاه تحقیر آمیز به او نمی نگریست. انگار از قلب دخترک باخبر بود. مانند بقیه او را تمسخر نمی کرد و او را زیر سنگینی نگاهش له نمی کرد. رو به دخترک کرد. خوب در چشمانش نگریست. انگار از ترس درون دخترک با خبر شده بود. دست در توشه اش کرد و رو اندازی به دخترک داد. دخترک خیلی خسته بود. رو انداز را رویش کشید. وقتی می خواست از پسرک تشکر کند. او را دید که همچنان خیره به او می نگرد.

نمی دانست چه شده. انگار مثل همیشه نمی ترسید. انگار آرام گرفته بود. پسرک می اندیشید. او دخترک را برای ادامه ی راه برگزیده بود. اما می دانست ترسی که در دل دخترک رخنه کرده، به این سادگی ها او را رها نخواهد کرد.

پسرک ماه را خوب می شناخت و می دانست دخترک نیز او را می شناسد. آرام کنار دخترک نشست و دستانش را گرفت. هر دو می دانستند چه می خواهند. لحظه ای در چشمان هم نگریستند و رو به آسمان کردند. مهتاب همه جا را روشن کرده بود. ماه به آنها می نگریست. ماه نیز سکوت کرده بود. اما لبخند گرمی بر لب داشت که دخترک به آن دلگرم شد.

به قلبش نگریست. دیگر نمی ترسید. نه از تنها ماندن و نه از تنها گذاشتن. برعکس. سرشار از اعتماد بود. ایمان یافته بود. ایمانی که برای شروع راه کافی بود.  

مردم با تعجب به آنها می نگریستند. با یک نوع سر در گمی. آنها نمی دانستند در این لحظات چه گذشت که دخترک اینچنین تغییر کرد. هیچکدام، از قلب نا آرام دخترک خبر نداشتند که در این لحظات آرامش یافته بود.

دیر شده بود. باید حرکت می کردند. تا صبح وقت زیادی نمانده بود. کم کم توشه ی راه را آماده می کردند تا با اولین درخشش خورشید آماده ی حرکت شوند.

                                 به امید سفری خوش...

                                                                                           ۸۶/۹/۹