آری

   به گمانم همین دیشب بود.

خواب می دیدم.

       من بودم و تو بودی و سرنوشت!

هر سه در قایق کوچکی روی امواج سبز-آبی دریا شناور بودیم و می رفتیم. نمی دانم به کجا. اما انگار خیلی دور نبود. من خشکی را از داخل قایق می دیدم. سبزی درختانش دل جفتمان را گرم کرده بود.

اما سرنوشت خیلی بازیگوشی می کرد. من و تو دستانش را محکم گرفته بودیم تا کار دستمان ندهد. همان موقع که سرنوشت سر به سرمان می گذاشت و می خواست از دستمان بگریزد، امواج دریا هم خشمگین می شدند و من از هراس، انگار به کوه محکمی تکیه داده باشم، در آغوش تو آرام گرفته بودم. سرنوشت هم از این آرامش سوء استفاده کرد و خود را به دریا انداخت. شنا کنان کمی جلوتر رفت و برایمان دست تکان داد و پشت سرش حضور خشکی ما را آرام می کرد.

همچنان که هر دوبه شیطنت سرنوشت می خندیدیم و از نزدیک بودن خشکی شاد بودیم،دریا را طوفانی سهمگین در بر گرفت، که قایق کوچکمان تاب مقاومت در مقابلش را نداشت و با امواج به بالا و پایین می رفت. من خود را در آغوشت جای داده بودم و تو همانند پرنده ای مرا در آغوش کشیده بودی! یک لحظه با خود اندیشیدم "یک قدم بیشتر نمانده بود." اما صدای امواج و حرکت قایق مجال فکر کردن نمی داد. جفتمان سر تا پا خیس شده بودیم و نمی دانم سرنوشت در میان امواج کجا بود. حتما اوضاع خوبی نداشت!

وبالاخره سهمگین ترین موج کار خود را کرد و قایق ما را به هوا پرتاب کرد. و من و تو ....

نه، فقط "من"....

           از خواب پریدم.

صدای ساعت که به صدای جیغ سرنوشت می ماند مرا از خواب بیدار کرده بود. چقدر ترسیده بودم و تو نبودی تا در آغوشت بگیرم.

                کاش حداقل پایان این رویای صادقه را می دیدم....!

.

.

منظور از "سرنوشت" شاید دقیقا تقدیر نباشد!

                                                                                        ۸۷/۲/۲