دختری، بدون کیف دستی!!

خداحافظی...

mahtima — Sat, 27 Dec 2008 07:10:19 GMT

رفتی...

بی خداحافظی...

با خداحافظی...

بی خبر...

با خبر...

من هم می روم،...

منتظر روشن شدن چراغ خانه ات خواهم ماند...

برایت شیون خواهم کرد...

شاید بیایی...

نمی دانم...

دیر یا زود...

می دانم می آیی...

نیازمند هوای تازه ام،...

یک سوال....؟!!!

mahtima — Sat, 22 Nov 2008 10:07:18 GMT

باید یک اسم جدید انتخاب کنم، باید بتوانم خلاقیتم را به کار بیاندازم. باید محفظه خالی مغزم را پر کنم.

واژه عشق به کارم نمی آید. معنی دوست داشتن را هنوز نمی دانم. کلمه دلتنگی خلقم را تنگ می کند. چشم انتظاری، مرا به یاد زن بیوه ها، یا مردان زن مرده ای می اندازد که، دریا را هر شب روز به خاطر بلعیدن جفتشان، نفرین می کنند. کلمه بغض را که بر زبان می آورم، بوی گردوی تازه، شامه ام را پر میکند. فکر می کنم به همان بزرگی باشد!

درد، زانوان لرزان پیر خسته ای را در ذهنم تداعی می کند، که با قدی خمیده، از پله های حیاط بالا می رود. دل هم که حالم را به هم می زند، با شنیدنش صدای ناهنجار جگرکی های دربند، با آن ریتم و آهنگ ناموزون در گوشم می پیچد....

و همچنان چشمهای زبان نفهمم، به دنبال واژه ای برای توصیف حالم می گردند....

به دنبال چیزی که مجبورشان کرده، تا تمام صاحبان اتومبیل های مشکی شهر را از تیغ نظر بگذرانند!!!

پس این سکوت نشانه چیست؟!

mahtima — Sat, 15 Nov 2008 15:18:18 GMT

۰۰ اینجا کجاست؟ اتاقی زیبا با سقفی بلند، دیوارها را کاغذ دیواری صورتی رنگی پوشانده. برعکس همیشه که دیده بودم، اتاق، هیچ لوستر یا چراغی که از سقف آویزان باشد ندارد و به نور لایت صورتی رنگی، که نمی دانم از کجاست دل خوش کرده. نفسم را بویی دلپذیر پر می کند. میز آرایش بزرگی هم در کنار اتاق ایستاده و به طرز زیبایی، آرایش شده. می اندیشم، تا به حال این همه عطر و ادکلن و لوازم آرایش مردانه را یکجا ندیده بودم. مگر پسر ها هم گل دوست دارند که این گلدان خود را میزبان یک گل رز صورتی کرده و به آینه لبخند می زند؟

تخت دونفره ای خیره نگاهم می کند، انگار انتظار اتفاقی نزدیک را می کشد. نسیم ملایمی هم پرده حریر صورتی رنگی را به آرامی جا به جا می کند. مبلی ناشی(!) خستگی ام را به یادم می آورد. زانوانم برای نشستن سست می شوند. اما.... اینجا کجاست؟!

۰ دخترکی که گامهایش به سرعت، پیاده رو را می پیمایند، برای ایستادن از سرعتش می کاهد. به منتهی الیه سمت راست پیاده رو می رود، از پل می گذرد و وارد خیابان می شود. ساعت ۵:۳۰ بعد ازظهر است، هوا سرد شده و آسمان رو به تاریکی می رود. - اینجا خورشید است.-

دخترک، مات و مبهوت، سرگرم خاطراتش، به ماشین هایی که صف طویل ترافیک را می پیمایند، خیره می نگرد. پس از گذر زمانی نه چندان طولانی.... ماشین مدل بالای مشکی رنگی، مقابلش ایست می کند. راننده شیشه را پایین می کشد و به دخترک لبخند می زند، و این لبخند از نظر دختر چقدر زیباست....

دخترک محو تماشای خاطراتش، درب را می گشاید. سوار می شود. در را می بندد، و در تمام طول راه، در همان حال که از پنجره به چراغهایی که رنگ عوض می کنند، آدمهایی که این سو و آن سو می روند و ماشینهایی که مدام می ایستند و از نو شروع به حرکت می کنند، نگاه می کند، سکوت کرده!

به یک خانه ویلایی بزرگ رسیدند، درب پارکینگ مانند دهان اژدهایی گرسنه، ماشین را می بلعد و بسته می شود. راننده، دختر را به طبقه بالا، اتاق سوم، راهنمایی می کند. در را برایش می گشاید، و او را با جمله ای نامفهوم، تنها می گذارد! - تا حاضر شی، برگشتم!-

در با صدای ملایمی بسته می شود. دخترک همچنان ساکت است... ناگهان جمله ای به ذهنش خطور می کند:"اینجا کجاست؟!"

۰۰۰ دخترک سالهاست، روبروی خورشید، مات و مبهوت سوار ماشین های ناشناس مشکی رنگ می شود.

نمی دانم، شاید به دنبال تکرار خاطراتش باشد، شاید به دنبال نگاه آشنایی می گردد، شاید هم نمی داند چه می کند. پس این سکوت، نشانه چیست؟!

۸۷/۸/۲۱

تکرار نفرت انگیز....!!!

mahtima — Sat, 25 Oct 2008 17:55:18 GMT

سه پایه و پیرمرد و ترازوی خرابش، جزو دکور اصلی خیابان شده اند. احساس نفرت انگیز من هم اگر دیده می شد، حتما همیشه، آنجا با آنها بود!

کنجکاوی از نمایش اعداد نجومی ترازو، لذت خالی کردن کیف پول، فرقی نمی کند، از ریزترینها تا درشت ترها، شادی کوچکی از تلاقی یک لبخند... حس هایی که همیشه مرا در آرزوی تحقق یافتنشان، می کشند. و احساس تکراری نفرت از پاهایی که هیچگاه نمی ایستند، دوباره اتفاق می افتد.

هر روز و هر روزتر....

پاهایی که هرگز نمی فهمم به کجا می روند. شاید به ناکجا!!

۸۷/۷/۲۹

یک دوست داشتن!!

mahtima — Sat, 18 Oct 2008 08:12:18 GMT

دوست داشتن برای چیست؟!

برای اینکه هم قدمی برای پاهایت بیابی؟ برای اینکه لا به لای انگشتان سردت را دست گرمی پر کند؟برای اینکه تری گونه هایت را کسی پاک کند؟ برای اینکه گوشهایت حرفهای زیبایی برای شنیدن داشته باشند؟ برای اینکه کسی تحمل شنیدن حرفهایت را داشته باشد؟ برای اینکه چشمانت ترس از خیره شدن در چشمان زیبا و یا حتا زشت، اما دوست داشتنی را داشته باشند؟ برای اینکه خنده ات از ته دل باشد، حتا برای بی مزه ترین لطیفه ها؟ برای اینکه غصه ات از ته دل باشد، حتا برای کوتاه ترین دوری ها؟ برای اینکه بغضت از عمق وجودت باشد، حتا برای آرام ترین فریادها؟ برای اینکه ذوقت از ته دل باشد، حتا برای عادی ترین خبرها؟

برای چه؟ برای اینکه تو کسی را داشته باشی؟ برای اینکه تنها نباشی؟ برای اینکه بتوانی به کسی فکر کنی؟ برای اینکه هرجا می روی به یاد کسی باشی؟ برای اینکه قلبت خالی نماند؟ برای اینکه به خاطر بودن و ماندن و هستن کسی جز خودت، ولی با خودت تلاش کنی؟

برای چیست؟!

برای هرچه که باشد....

من با تو خیلی چیزها آموختم. طعم شیرین یک لبخند، یک غنج، یک شادی، یک سخن محبت آمیز، نه برای شنیدن، برای گفتن. طعم شیرین یک اهمیت، نه برای حس شدن، برای حس کردن. طعم شیرین حضور کسی در قلبم، طعم شیرین حس فردی در یادم، طعم شیرین خنده ای زورکی، طعم شیرین شنیدن حرفهایی بی معنی، اما نه از سر بی میلی، طعم شیرین خوردن یک بستنی در هوای سرد، اما نه تنهایی، طعم شیرین تلاش برای فهماندن حرفهای پیچیده، اما نه با بی صبری...

طعم شیرین لرزش زانوان، طعم شیرین تلاش برای ماندن شخصی کنارت، طعم شیرین تلاش برای دیدن کسی هرچند کوتاه، طعم شیرین انتظار در یک خیابان شلوغ، طعم شیرین لمس چکه های باران بر گونه، بدون حضور یک چتر، طعم شیرین فهمیدن حرفهایی که دیگران می زنند. درباره ی مهر و عشق و دوست داشتن و مهتاب...

هرچند امروز که می نویسم، چیزی از آن شیرینی را نه حس می کنم، و نه در خاطرم هست. فقط با مرور نوشته ها و آنچه که پیشترها از دلم برآمده، می فهمم که تو چقدر برایم، جالب و عجیب و نو بودی...

آری، دوست داشتن تو برای من...

مانند تمرین زندگی بود، یک اتفاق نو، یک هدیه، یک جلوه ی زیبای دیگر از زندگی، یک حرکت، یک علم، یک فهم، یک ایمان، یک حرف، یک تپش، یک انتظار، یک تصمیم، یک فکر، یک نظاره، یک بغض، و یک ترس...

"اما انگار، تو عشقی بودی برای رفتن، نه برای ماندن...!"

راه بی پایان...!

mahtima — Thu, 09 Oct 2008 23:00:18 GMT

در میان جاده، روی تخته سنگ بزرگی، تک و تنها نشسته بود. دستانش را زیر چانه اش زده بود و به ماه می نگریست. تقریبا خیلی وقت بود که آنجا نشسته بود. لبخند ماه او را تسخیر کرده بود و او روزها و شبها، بی حرکت، به دنبال تعبیر برای این لبخند می گشت.

لبخندی که پس از مدتها فهمیده بود، چیز جدیدی نیست. فقط یک تکرار است. یک تکرار خوب که شاید فرصت اندیشیدن و یافتن را به او داده بود. یک تکرار ناب که تا پیش از این به چشم نمی آمد و حالا تازه یافت شده بود. و او همچنان نشسته بود و می نگریست.

راه را بر خود بسته بود. از میان راه رفت و بازگشت، "ماندن" را برگزیده بود.

برای رفتن دلیلی نبود، همراهی نبود، همپایی نبود، نوری نبود، احساسی نبود و هیچ نبود، جز خودش و صبر. صبر و انتظار چیزی که نمی دانست چیست. انتظار کسی که نمی دانست کیست و انتظار و انتظار و انتظار....

و اما در بازگشتن...

در بازگشتن شاید ترس از همه پر رنگ تر بود.ترس از رسوایی.... می ترسید برگردد و بفهمد این راه را از ابتدا اشتباه پیموده. ترس از اتفاقات نا خوشایندی که تحملشان را نداشت.... می ترسید برگردد و بفهمد این راه درست بوده! اگر بی موقع بر می گشت و همه چیز را به هم می ریخت، چه؟! اصلا مگر در برگشتن چه بود؟ برگشتن چه داشت؟ تکرار خاطرات؟ زنده کردن مرده ها؟ روشن شدن تاریکی های مبهم؟ مرور گذشته؟ قبول اشتباهات؟ به چشم آمدن شک ها؟ به هم ریختن دل؟!

دخترک از تخته سنگ پایین پرید. خاک را از سر و رویش تکاند و با جدیت با خود زمزمه کرد:"هرچه باشد، از بلاتکلیفی که بهتر است!" کوله پشتی اش را به دوش انداخت و راهی شد. این راه چقدر برایش آشنا بود. در طول راه، انگار کس دیگری هم همراهیش می کرد، کسی که نبود!

و او هرلحظه به سرعت گامهایش، سرعت نفس کشیدنش و البته صدای تپش قلبش افزوده می شد. تصمیمی بود که خودش گرفته بود، شاید در لحظه ی چشمک زدن مهتاب... و او با جدیت راه را می پیمود.

و بالاخره پس از روزها راهپیمایی به مقصد رسید، و شاید بهتر بگوییم.... مبدأ

خسته و نالان، گوشه ای نشست و زیر چشمی به جمعیت خیره شد. تا اینکه یافت، آنچه باید را....

با سرعت برخاست. تپش قلبش بیشتر شده بود. کوله پشتی اش را رها کرد و دوید. دوید و دوید تا به پسرک رسید. همانطور دو دستی به شانه های پسرک کوفت... و هر دو با هم به زمین خوردند. پسرک با تعجب و شاید هم وحشت برخاست و ناگاه، نگاه آشنایی را دید. اشک در چشمانش حلقه زد و دخترک را در آغوش کشید. و دخترک مثل همیشه، سکوت کرده بود!

زمان می گذشت... دخترک بی مقدمه، در حالیکه چشمانش زمین را می نگریستند، با صدایی نه چندان ملایم، فریاد زد:" تو قصد برگشتن که نداری، داری؟!"

پسرک چشمان گرد شده اش را به سرعت به زمین انداخت، کمی مکث کرد و تا خواست شروع به حرف زدن بکند، دخترک دست به کمر فریاد زد:" نه؟" و پسرک با صدایی که شنیده نمی شد، تکرار کرد...

آسمان دور سر دخترک چرخید، چرخید و چرخید و چرخید... و دخترک روی زمین افتاد و از ته دل خندید. خندید و خندید و خندید...

خندید و خندید و خندید...

به راستی از ته دل شاد بود. هرچه باشد، روشن شدن راه، بهتر از بلاتکلیفی بود. راهی که حالا باید می پذیرفت که از اول اشتباه پیموده شده بوده...

و دخترک از ته دل شاد بود و می خندید.

و پسرک با تعجب، مات و مبهوت، سر جایش خشک شده بود و به دخترک می نگریست... و مهتاب که همچنان لبخند می زد...!!!

. ۸۷/۵/۲۹

خندید....

همه را بخوان.....

تا بفهمی چقدر خندیده!

کجا؟!!!

mahtima — Sat, 04 Oct 2008 12:17:18 GMT

این قصه از روزی شروع شد، که تو نبودی... اومده بودی، اما هنوز نبودی. روزی که من به دنبال چیزی می گشتم، که نمی دونستم چیه، کیه، ... زندست یا مرده، تو جیب جا میشه یا نه، جاندار یا بی جان، شیشه ای، فلزی یا حتا از جنس دل...

راه رفتنم سر به هوا شده بود، آخه تازه عینک خریده بودم. دلم می خواست همه چیز و بهتر ببینم، بهتر از قبل، خیلی بهتر از خیلی قبل!

اما برعکس شد، دنیایی که برام قشنگترین دنیا بود، زشت شد. آخه چیزایی دیدم که تا حالا ندیده بودم. کلمه ی بدی و زشتی برام تعبیر شدند...

تا اینکه یک روز، تو رو دیدم. همون موقع به ماه که نگاه کردم، داشت لبخند می زد. یک لحظه فکر کردم ازت خوشش اومده. یک لحظه فکر کردم، تو گمشده ی منی. یک لحظه فکر کردم چیزی که دنبالش می گشتم، یه موجود دوپاست، سر تا پا دل... منم که دل ندیده!

عاشقت شدم. فکر می کردم عاشق شدم. آخه نمی دونستم عشق چیه. نمی دونستم چه رنگیه... رنگ داره؟ سیاه سفیده؟ یا اصلا بی رنگه؟ نمی دوستم چه بویی میده. بوی خوب، بوی بد یا حتا بی بو! نمی دونستم چه شکلیه، نمی دونستم، اصلا نمی دونستم چیه!

اما بعدا که به هم نزدیکتر شدیم، فهمیدم اونی که دنبالش می گشتم، تو نبودی. اونیم که فکر می کردم، عشق نبوده، و من مثل قبل بودم.

ولی یک فرقی کرده بودم. دهنم باز مونده بود. چشمام می چرخیدند و نوشته هام گیج می نوشتند. راهشونو گم کرده بودند. بعدش آروم آروم فهمیدند که وسط یک راه اشتباه، تنها موندند.

تنهای تنها، بدون همپا، بدون همراه، بدون راهنما و هنوز مهتاب لبخند می زد. ولی این صحنه چقدر تکراریه. مهتاب قبلنم لبخند می زد. قبل از اینکه تورو ببینم. چه اتفاق جالبی!

و حالا من دلم می خواد این قصه رو تموم کنم. با اینکه نمی دونم، هنوز تموم شده یا نه. با اینکه نمی دونم، باید دنبال ادامش بگردم یا نه...

اما دلم نمی خواد. از ادامش هم خوشم نمیاد. می خوام همین امروز عینکم رو که گذاشته بودم توی کشوی میزم رو بزنم خورد کنم، تا دیگه هوس نکنم دنبال چیزی بگردم.

"دنبال چیزی که نمی دونم چیه، چه رنگیه، چه شکلیه، اصلا هست؟!"

یا نه؟!

عینک را نباید شکست... فقط باید اشتباه ندید!

قبل ها...

mahtima — Fri, 26 Sep 2008 21:07:18 GMT

انگار دوباره برگشتم به قبل. به خیلی قبل. به خیلی خیلی قبل. قبل از اون رزی که تو رو ببینم. قبل از اون روزی که بتونم به یک موجود زنده، غیر از خودم فکر کنم. قبل از اون روزی که دلم برای کسی تنگ بشه، قبل از اون روزی که هر شب موقع خواب و هر صبح موقع بیدار شدن، یاد کسی بیفتم و آرزوی خوشبختیش رو بکنم (حتا بی حضور خودم!) قبل از اون روزی که دستام، گرمای دستای کسی رو حس بکنه. قبل از اون روزی که قلبم بتونه کسی رو تو خودش جا بده. قبل از اون روزی که برای دیدن کسی، بخوام لحظه شماری بکنم. قبل از اون روزی که بتونم از دست کسی ناراحت بشم، چون حرفاش برام مهمه! قبل از اون روزی که بتونم بیشتر از نیم ساعت، منتظر کسی بمونم. قبل از اون روزی که حاضر باشم به حرفای کسی گوش بدم و حوصله ی وقت صرف کردن و حرف زدن برای کسی رو داشته باشم. قبل از ون روزی که وقتی آینده رو تصور می کردم، کس دیگه ای به غیر از خودم هم توش بود. قبل از اون روزی که اشکام برای کسی به غیر از خودم هم، جاری بشه. قبل از اون روزی که عشق برام کلمه ای بی معنی نباشه. قبل از اون روزی که بتونم تو اون کله ی پوکم بگنجونم که اِ، منم کسی رو دوست دارم. قبل از اون روزی که توی هوای دو نفره، کسی به غیر از خودم هم وجود داشته باشه. قبل از روزی که بتونم به جای "من" بگم، "ما"! قبل از اون روزی که تورو ببینم!

آره، دارم دوباره بر می گردم به همون روزا، به همون روزایی که وقتی جایی، حرفی از عشق و دوست داشتن زده می شد، من سردرد می گرفتم، چون چیزی نمی فهمیدم. به همون روزا که دنیای آدم بزرگا احاطم نکرده بود و بچگی بزرگترین دنیام بود!

از وقتی رفتی، اینجا همه چیز تغییر کرده. من دارم دوباره مثل قبل می شم. مثل همون موقع که تو نبودی. مثل همون موقع که ... مثل همون موقع که دوست داشتن برام یه واژه ی غریب بود. مثل همون موقع.

اما یه چیزی این وسط خیلی عذابم میده. یه تضاد، یه تضاد بزرگ. اینکه انگار یکی درونم تورو با چنگ و دندون گرفته تا فراموش نشی. مثل بچه ای که بالا و پایین میپره تا بادکنکش رو که داره هی بالا و بالاتر میره رو دوباره بگیره. انگار یکی در درونم مثل سایه تعقیبت می کنه. تعقیب تویی که نیستی!

و این حس غریب، منو عذاب میده. مثل اینکه یه نفر با سنگ پا بشوردت و هر لحظه یک لایه از پوستت رو بخراشونه، بی توجه به فریادهایی که میزنی. بی توجه به زجری که می کشی!

"یکی این وسط داره روح منو له می کنه!"

کاش می دونستم کیه!

۸۷/۵/۲۴

به غیر از آن آدمهای پشت یک جفت چشم، آدمهای پشت گوشی تلفن، پشت دکمه های پیامک! شما پشت میزی ها هم دیگر حوصله ام را ندارید!!!

چشم، نگاه، تلفن، صدا، من، میز، کامپیوتر، دکمه، شما .....

نسل من...!

mahtima — Fri, 19 Sep 2008 21:18:18 GMT

ــ میدونم طولانیه! شاید از نظر شما، خیلی!! اما ممنون می شم بخونیدش!!

آهای، با شمام.

آری، با شما. دقیقا با خود خود شما....

آهای مسلمان ها، آهای با ایمان ها، آهای روشن فکر ها، آهای کتاب خوانده ها، آهای ای کسانی که عقلتان اسلام و دین را نمی پذیرد، آهای ای کسانی که گنجایش مغزتان از خدا بیشتر است، آهای ای کسانی که نماز شب می خوانید، آهای ای کسانی که عقلتان رکوع را به ضرر این کمر صاحب مرده تان می داند، آها ای شیعه ها، آهای ای اشک ریزها، آهای ای بی حجاب ها، آهای ای کسانی که دغدغه تان پلیس های سر چهار راهند، مبادا از تیغ نظرشان بگذرید... آهای ای همانهایی که صورتتان به همراه کل اعضا و جوارح دیگر، سیاه پوش شده، مبادا آفتاب، روی ماهتان را ببیند. آهای ای باحال ها، آهای ای سیاست دان ها، آهای ای روشن فکر ها، آهای ای درس خوانده ها، آهای ای خارج رفته ها، آهای ای به نان شب قناعت کرده ها، آهای ای تاریخ خوانده ها، آهای ای همه ی کسانی که سنگ قبر کوروش بر سینه تان، داغ زده، آهای ای چپی ها، آهای ای راستی ها، آهای ای انقلابیون از خود گذشته ی دو آتشه، آهای ای تسبیح به دستان، آهای ای ضد انقلابیون و خمینی و ولایت فقیه و کشک و دوغ، آهای ای دموکرات ها و دیکتاتورها.

با شمام، با خود خود شما!

لطفا اطلاعاتتان را به رخم نکشید، لطفا کانال های سیاسی ماهواره و رادیو را به من معرفی نکنید، لطفا از اقتصاد دنیا ننویسید و اقتصاد خراب خودمان را برایم نقد نکنید، لطفا آن ور آبی ها را به رخم نکشید، لطفا برای عاقبت به خیری و راهنمایی ام، دست به دعا برندارید، لطفا از کافر شدنم دستتان را نگزید و در آستین فوت نکنید، لطفا شب تا به صبح برای هدایتم اشک نریزید، لطفا نگذارید سرم به کار خودم گرم شود، لطفا پیشرفتگی دنیا و عقب ماندگی ام را در بوق و کرنا نکنید، لطفا مرا به انتظار آمدن موعودتان در خانه حبس نکنید، لطفا برای خوشبختی ام دست به دامن دعا و پول و پسر همسایه نشوید!

نسل من، چیزی برای بودن ندارد. نسل من، رپ گوش می کند. نسل من، از سیاست چیزی به جز فحش دادن به آجان های سر میدان و تحفه ها چیزی نمی داند. نسل من، به دنبال جمع کردن کلکسیون بلوتوث های احمقانه، در بالاترین مدل گوشی دنیاست. نسل من، موهایش ۵ رنگ است، شاید متنوع تر از دم طاووس. نسل من، دین داری بلد نیست. نسل من، از دین، فقط گریه برای امام حسین و دست به دامن خدا شدن، برای گرفتن ترفندهایش، در جهت تور کردن فلان دختر یا پسر را بلد است. نسل من، به جای آرزوی وطنی، سبز و آزاد و زیبا، آرزوی قدم زدن در فلان ساحل زیبای دنیا و خلاصی یافتن از این جهنم را دارد. نسل من، به جای گریه بر بودن، زیر حکومت تحفه ها، به مدل ریش و کاپشن هایشان می خندد. نسل من، به جای خنده و شادی از موفقیت، از فرار فلان دختر یا پسر، از تور ماهیگیری اش می گرید. نسل من، تنها آرزویش پوشیدن لباس مارک دار است. در حالیکه توانسته به زیباترین شکل، موها، صورت و لباسش را آرایش کند، به وسوسه انگیزترین شکل حرف بزند، به س ک س ی ترین شکل عطر بزند، و به آخرین مدل ماشین، گوشی و لباس، قیافه عوض کند. نسل من، به شنیدن حرفهای رکیک در موسیقی روزانه اش، افتخار می کند. نسل من، روشن فکر است، چون دین و خدا و غیره را قبول ندارد. نسل من، مستی را خوشبختی می داند. نسل من، آزادی را در بی حجابی و قدم زدن با جنس مخالفش می داند، نه آزادی بیان. نسل من، به جای اینکه در جلسه ی پرسش و پاسخ دانشگاه، از مشکلات علمی، استادها و سایت دانشگاه رنج ببرد، به خاطر فاطی کماندوی دم در دانشگاه، داد و بیداد راه می اندازد و یقه جر میدهد. نسل من، هیچ چیزش سر جای خودش نیست. نسل من، به جای کسب علم در دانشگاه، آن را برای پز و کلاس و یافتن همسر، نه که به دست آورد، بلکه می خرد! نسل من، به جای اینکه از شادی مردمش شاد باشد، به جای اینکه آزادی بیان و کشوری در نهایت علم و دانش را آرزو کند، در ارزوی خوابیدن در بغل فلان دختر یا پسر، به خواب می رود!

نسل من زیاد می گرید. خیلی خیلی زیاد...!

اما نه به خاطر دین و دنیا، نه به خاطر رسیدن و تلاش به آرمانهای بزرگ، نه به خاطر علم و دانش، نه به خاطر پایمال شدن حق برادر یا خواهرش، چون افسرده است. چون اصولا نمی داند چه مرگش شده. کاش حداقل بلد بود، درست و حسابی عاشق شود. خاک بر سرش که از پس همین یک کار هم بر نمی آید!

نسل من بی هدف است. نسل من بی فرهنگ است. نسل من بی ریشه است. نسل من خود رای است. نسل من افسرده است. نسل من chat می کند و blog می نویسد.کاش حداقل یک چیز به درد بخور می نوشت! نسل من به جای جاذبه های علمی و یا حتا توریستی، به دنبال جاذبه های جنسی است! نسل من از قیافه!ی رئیس جمهورش انتقاد میکند. نسل من بلد نیست درس بخواند، اما در کارهایی که به او مربوط نیست ناخنک می زند. (کاش حداقل یک سرک درست و حسابی می کشید!)

آهای ای تمام کسانی که فرهنگ و صلح کوروش را به سر و سینه تان می کوبید. آهای ای تمام کسانی که شمشیر علی را خط صلح می دانید. آها ای تمام کسانی که معلوم نیست کدام طرفی می تازانید، اما می تازانید! آهای ای تمام کسانی که به دنبال براندازی نظام و شورشید. آهای ای تمام کسانی که برای عاقبت به خیری منتظر روز موعودید و از سجده ی زیاد، خون در کله هاتان رسوب کرده! آهای ای بی تفاوت های احمق...

آها، با شمام. با خود خود شما...

آهای ای نسل های سوخته، لطفا هویت مرا نسوزانید. باور کنید دیگر بس است، هر آنچه بافتید و به رخ هم کشیدید. دارید با خودتان و آینده تان چه می کنید؟ چرا به جان هم افتاده اید؟ چرا مرا بی هویت می کنید؟ چرا هر کدامتان یک چیز می گویید؟ چرا نسل من را به حال خودش رها کرده اید؟ چرا به جای بافتن این مزخرفات، کمی در جهت افزودن به صلح و علم و دانش نسل من تلاش نمی کنید؟ چرا نسل من را هاج و واج گذاشته اید؟ چرا به من توسری نمی زنید؟ چرا اینقدر همه تان علامه و همه چیز دانید و بر راههای رفته تان صحه می گذارید؟ چرا همه ی شما درست می گویید؟!!! چرا راه را نشانم نمی دهید؟ چرا پل های پشت سرم را خراب می کنید؟ چرا دینم را از من می گیرید؟ چرا هویتم را از من می گیرید؟ چرا موسیقی ام را از من می گیرید؟ چرا احترام را از من می گیرید؟ چرا بی حرمتی را به من یاد می دهید؟ چرا با هم می جنگید؟ چرا اینقدر به هم مظنونید؟ چرا حتا در تاکسی هم، از دست حرفهای خاله زنکی تان، خلاصی ندارم؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟

آینده ای که به قول برخی تان، ادامه ی نسل کوروش است، و به قول برخی دیگر منتظر روز موعود...

چی است؟ می دانید؟ می دانید دارید این کثافت خانه ای را که ساخته اید، به دست چه کثافت هایی می سپارید؟ به امان خدا؟ یا امان پدران پاکتان، کوروش و آتش و داریوش...؟!!

نسل من به امان خودش نیازمندتر است. به امان اعتماد به نفسش، به امان عقلش، به امان عشقش، به امان پاکی اش، به امان علمش، به امان روشنفکری منصفانه و عاقلانه اش! به امان صلحش، به امان ایمانش، به امان شعور و فکرش...

مرا به امان کی می سپارید؟!!

شما را به خدایی که می پرستید و نمی دانم، شاید هم نمی پرستید. شما را به همه ی باورهایتان، مرا بی باور رها نکنید!!!

۸۷/۶/۲۹

۱. پیشاپیش از نکته سنجی و غلط یابی تان، متشکرم... لطفا از حرفهای تکراری بپرهیزید!

۲. با عرض پوزش از هم نسلی هایی که بهشان برخورده است!

ای خدای مهربان!

mahtima — Sat, 13 Sep 2008 00:17:18 GMT

به نامت

و به یاریت...

مدت هاست فراموش کرده ام. یا بهتر بگویم، خودم را به فراموشی زده ام. مدتهاست تا تو را می بسنم، چشمانم را می بندم که انگار ندیده ام. مدتهاست که دیگر، آن آدم قبلی نیستم. داشتم بزرگ می شدم. داشتم تمنای خواستنت را حس می کردم. داشتم با تو بودن را تجربه می کردم که به ناگاه پرت شدم. از خودم، از تو، از یادم، از تمام پرتگاه های بلند دنیا. پرت شدم....

پرت شدم. اما نه درآغوش تو، و نه در هیچ آغوش گرم دیگری. پرت شدم به ناکجای نبود. به هست نیست... به عمق افول...

و کوچک شدم، آب رفتم، کوچکتر از خودم، کوچکتر از خودم. و تو مرا نگریستی و هیچ نگفتی. نه اینکه بخواهی هیچ نگویی، نه! انگار ترسیدی، انگار با دلشوره رهایم کردی، انگار سکوت کردی و مرا نگریستی و نگریستی. و من از اعماق دره ی گیج، تو را نگریستم. تو را نگریستم و هیچ نگفتم. تو را نگریستم و سکوت کردم. تو را نگریستم، اما نه به مانند طفلی معصوم، اما نه به مانند نگاهی در طلب کمک و التماس آمیز. نمی دانم، شاید نگاهی گیج، و شاید حتا نگاهی سرسرانه! و از سر غرور. و تو با اینکه دل نگرانم بودی، سکوت کردی و هیچ نگفتی....

و من گم کردم، خودم را و تو را و هر آنچه داشتم را. و حال هم ی آنچه دارم، چیزی جز نیستی نیست. چیزی جز نگاه های پرسشگرانه ی بی جواب، چیزی جز سکوت هایی از سر غرور و ترس و سوالهایی که هرگز جوابی نداشته اند "انگار"!

و من خودم را با غرور رها کرده ام و نمی دانم، آنچه که قابل اعتماد است، چیست. دل، حرف، نقل، عقل و یا مهتاب؟ و هرچه می گردم، کمتر می یابم، خودم را و تو را!!

می ترسم. می ترسم در پی پاسخ یافتن برای سوالاتم، حوصله ی کافی به خرج ندهم. می ترسم، تعصب احاطه ام کند. می ترسم. می ترسم اشتباه بفهمم، اشتباه تصمیم بگیرم. اشتباه بخوانم. اشتباه فکر کنم و یا اصلا فکر نکنم....

دستانم را به اندازه ی بلند ترین شاخه های درختان دنیا به آسمان برده ام، در چشمانت زل زده ام، اما هیچ نمی خواهم. اما در چشمانم اشکی نمی لغزد، اما دستانم نمی لرزند و دلم که انگار از سنگ شده و بچه های کوچه، برای بازی هفت سنگشان، مدام به طرفش، توپ پرتاب می کنند.... و من ترسان و لرزان و گریزان، می دوم و به دنبال پناهگاهی گرم می گردم، و هر وقت تو را می بینم، چشمانم را می بندم که "انگار" ندیده ام، و وقتی باز می کنم، دنیا برایم از پیش هم بی پناه تر است.

قبول کن. قبول کن این دنیا سختگیر است. قبول کن تصمیم گرفتن سخت است. و من که.... به دنبال چیزهایی می گردم که "انگار" هرگز جوابی نداشته اند.

هر روز قد عقلم، کوتاهتر و کوتاهتر.....

و قد نقل ها، بلند تر و بلند تر می شود!!

و من که از کوچکی، نمی دانم عقلم را راهنمای کارم کنم، یا نقل را... به دنبال توپ بچه های کوچه افتاده ام و می ترسم. ترسی که شاید از سر غرور و یا حتا نفهمی، هرگز به دنبال پناه گاه نمی گردد.

و من هر روز دور و دورتر می شوم از تو

از تویی که نمی بینمت!

۸۷/۶/۱۳